Målet nærmar seg

Første stopp på turen var Lanzarote seint i går kveld. I føremiddag låg vi så fleire timar ved kai i Las Palmas på Gran Canaria (bildet). No er det berre dei siste fire timane att over til Santa Cruz de Tenerife. Ferjeturen har vore fin, har fått fred til å jobbe, berre avbroten av dei tre daglege gratismåltida som vert servert i kafeteriaen - i skarp kontrast til danskebåten, der dei prøver å prakke på deg alle slags restaurantbesøk når du skal bestille billetten på nettet. Ein annan skilnad frå danskebåten er at folk reiser med denne ferja for å reise, ikkje for å vere på heisatur. Det er såleis svært roleg i baren også på kveldstid, og her finst verken kasino, taxfree eller dansebandmusikarar.

Eg takkar dei som har følgt meg på turen. Mulig eg bloggar om heimreisa og, det blir i så fall om ein månads tid.

Blant verdas lengste ferjeturar

er ferjereisa mellom det spanske fastlandet og Kanariøyane. I klasse med ferjeturen frå Danmark til Island, også der går ferja ein runde i løpet av ei veke. 2 døgn tek turen frå Cadiz til Tenerife, rett nok med stopp på Lanzarote og Gran Canaria. Det er langt mellom anti-fly-turistar som meg, det ser ut som dei fleste reiser med ferja anten a) fordi dei treng å ha med bilen, eller b) fordi dei har hund. Saman med dei sistnemnde, som utgjer eit par titals passasjerar, ventar eg ei lang stund på innsjekkingskontoret til Trasmeditteranea. Eg hadde tenkt at eg skulle sleppe unna sikkerheitskontrollar på denne turen, men den gang ei. I går var det bagasjeskanning før togavgang frå Barcelona, likeeins her i Cadiz. Spanske styresmakter er i terrorberedskap, og på kaia kryr det av Guardia Civil. Ein av dei tek meg til sides og spør meg ut, blant anna om kor mange bøker eg har skrive(!) Så blir vi køyrt om bord i ein av ferjeselskapet sine bilar, ikkje noko landgang her.

Så legg vi ut på den lange turen nedover langs kysten av Marokko og Vest-Sahara. I desse farvatna prøvde spanske og portugiske sjøkapteinar sitt mannsmot og sine ferdigheiter før dei la ut på dei store hava og erobra verda. Eitt heilt hundreår brukte dei på å leggje under seg Kanariøyane, mens Sør-Amerika gjekk unna på eit par tiår. Dette hadde eg tenkt å skrive ei bok om, men prosjektet ligg litt på is....Ferja er ikkje så velutstyrt som danskebåten, men grei nok, og her er endåtil wifi (rett nok ganske treigt) slik at eg kan oppdatere denne bloggen.

 

Cadiz er ein hyggjeleg by

Kan anbefalast på det varmaste. Gamlebyen har trange, bilfrie gater med fortauskafear og tapasbarar, og her er mykje å sjå for den historieinteresserte. Byen er tidlegare fønikisk og romersk koloni og på det historiske museet er det stappfullt av flotte funn, blant anna eit par digre sarkofagar fønikarane etterlet seg. Den arabiske tidsepoken er det derimot lite spor etter, og museet hoppar rett frå romartida til 1500-talet. Nærast i ei bisetning på eit skilt utanfor ei av dei mange kyrkjene i bykjernen kan eg lese at den gamle katedralen i byen tidlegare var ein moske. Dei islamske elementa blei seinare renska ut, og sjølv i dag kan det sjå ut til at denne perioden er ein kontroversiell del av Spanias historie.

Meir fart i sakene...

...blir det når eg kjem til Frankrike og Spania. Frå Perpignan i Sør-Frankrike tek eg AVE (det spanske svaret på TGV) til Barcelona, deretter vidare til Sevilla. Farten ligg på rundt 300 km/t og på få timar er landet unnagjort. Også regionaltoget frå Sevilla til Cadiz heldt god fart, kring 160.

Togfarten i Nord-Europa er ikkje all verdens å skryte av...

København-Hamburg hadde lystavle som viste farten av og til. 115 km/t på Falster er reine somletoget, ikkje stort raskare enn norske regiontog. 140 litt før Hamburg var betre, men endå ikkje mykje å skryte av. Ekspresstoga vidare sørover i Tyskland gjekk nok raskare (på bildet eit regiontog på veg inn til Trier Hbf), men kan ikkje måle seg med TGV i Frankrike og AVE i Spania. På ei informasjonstavle på ein av stasjonane i Frankrike var det endåtil ein beklagelse over at TGV ikkje gjekk fortare enn 240 km/t på grunn av problem med bremsene! På togområdet ligg vi langt bak middelhavsfolket.

Stopp i Europas minste nasjonalstat...

Og då reknar vi ikkje med San Marino, Andorra eller Monaco. Luxembourg, derimot, har sitt eige språk, etter det kelneren fortalde meg. Tidlegare berre ei dialekt, men berre i løpet av dei siste ti åra har det blitt eit språk, og det stemmer godt med den kaudervelsken som møtte meg på gatene her. Luxembourg er elles ekstremt internasjonalt, nesten halvparten av innbyggjarane er utlendingar, og i hovudstaden er to tredelar av folket frå utlandet!

Til topps i Kølnerdomen

På høgde med Bakkekletten - tårna skal vere 157 meter høge. Høgste byggverket i Europa før Eiffeltårnet.

Båten - den beste reisemåte frå Norge



Båten er best frå Norge

Tog er idealet, men båt er også bra. Særleg når togtilbodet er så dårleg som frå Norge til Danmark. Eit somletog som tek 7 1/2 time med tre avgangar om dagen (ikkje nattog), ikkje direkte ein gong men du må bytte i Gøteborg og vente der. Og korrespondansane er dårlege både i Oslo og København. Nei, då er båten å føretrekkje. Med DFDS kan du sove deg til kongens by i ein komfortabel lugar etter å ha utforska taxfree-butikken og ete god pizza til kvelds.

Klar for ny togtur - denne gongen til Kanariøyane

Etter å ha gått med reisefeber sidan førjulstida, er det no klart for avreise. Denne gongen går turen til Tenerife. Ikkje med tog heile vegen naturleg nok, vi lyt ut på havet litt og.

På heimtur - via Paris og London



Hei igjen og god påske til alle. No er vi på heimveg. Etter tolv og ein halv times flytur frå Hanoi, som gjekk betre enn eg hadde forventa, landa vi på Gatwick. Etter ei natt i London bar det så med lyntoget Eurostar gjennom kanaltunnelen til Paris, og her held vi til i tre netter (for dei som lurer på denne abaklege heimferda kan eg fortelje at den skuldast eit avlyst Vietnam Airlines-fly og nokre flybilettar her i Europa som eg allereie hadde bestilt - vi skulle eigentleg ha blitt i Vietnam litt lenger etter planen). I Europa fekk vi nesten kuldesjokk - ei minusgrad då vi landa på Gatwick og ned mot null i Paris på dagtid. Vi ville sjå Versailles, som de ser i bakgrunnen på dette bildet, men kom midt i påskerushet - noko som innebar ein halvtimes kø for bilettkjøp og så halvannan times kø for å komme inn. Storslåtte rom med veldige måleri og senger, men når vi kom inn var allereie nokså slitne av køståinga. Men vi er fryktlause, og i dag skal vi prøve oss på Eiffeltårnet.

I morgon ber det heim att for Magnhild, Torni og Sigrid, frå Paris til Førde via Oslo. Eg og Sunniva skal tilbake til London og på One Direction-konsert der, så vi kjem heim ein dag seinare. Dette blir siste innlegget på denne bloggen, så eg takkar for meg og oss, og sender ei helsing til dei som har følgt med.

Hoi An 2



Hoi An er ein by som er kjekk å vandre rundt i. Her finst marknad med alle tenkjelege og utenkjelege varer...



...og mange tempel og gamle bygningar.

 

My Lai



I dag var Gaute og Sunniva på tur til My Lai, staden der over 500 sivile vietnamesarar blei massakrerte av amerikanske soldatar i mars 1968. Det er no eit museum på staden som minnest den grufulle hendinga.





Hoi An

Å vakne til lyden av bølgjesus og kjenne frisk sjøluft når ein går ut døra, er eg oppvaksen med. Men det er mykje som skil An Bang Beach frå mi barndoms strand på 62 grader nord - temperaturen, for å nemne noko! Vi badar i Sør-Kinahavet mange gonger for dagen, medan på Stad er det ikkje kvart år eg er i sjøen i det heile. Sigrid og eg filosoferte forresten litt over at havet her heng saman med både Dalsfjorden og Hoddevika, første kvelden vi var her og bada i skyminga.

På land tenkjer eg på far min sitt sitat om at berre «mad dogs and Englishmen go out in the midday sun». Men over 30 grader går overraskande greitt her, sjølv om eg klagar viss det bikkar 25 heime.



 

I dag er Sunniva 13 år! Førebels har vi feira med bading og soling, seinare i dag skal vi grille. Og så vert det kanskje ein tur til byen i kveld så vi kan få ete noko godt der og. I Hanoi og Hue såg vi mange bakeri som selde artige kaker, men i Hoi An har vi ikkje funne noko slikt, så derfor er det dårleg med bursdagskake til jubilanten.

Strandhuset vi har leigd, er ein veldig bra stad å vere. Sjølv om vi var litt i ro på hotellet i Hue (eller rettare sagt i/ved bassenget), var vi mest ute og såg oss om. Det var veldig kjekt, særleg eg synest det er kjekt med store byar. Vi bygdefolk har godt av å sjå ein annan måte å leve på. Men no er det godt å kunne ta det med ro «heime» nokre dagar, lage mat sjølve og berre slappe av. Det kjennest veldig framandt med gartnar og hushjelp som kjem innom kvar dag, trur ikkje eg hadde greidd å venne meg til å ha folk gåande og rydde i huset (sjølv om det kanskje hadde vore behov for det av og til!).



 

Noko eg alltid vert fascinert over når eg er i varmare strøk, er å sjå blomar som heime berre finst i glaskarmen til folk med grøne fingrar. Her veks dei i hagen, både hawaiirose, fredslilje og mange fleire «potteplantar». Enkle gleder...

Ei anna glede er at her er veldig lite insekt, og dei som måtte vere her tek skrekken av myggmiddelet frå nærbutikken i Holmedal.

No er halve dagen og halve ferien omme, men enno har vi mykje tid att til å gjere lite. Og det er godt.

 

Hue-Danang



Siste togstrekning: Hue-Danang. Ca 100 km, unnagjort på 2 1/2 time, i sakte vietnamesisk togtempo. Men ein vesentleg strekning: For første gong sidan Tallinns hamn ser eg att havet (for oss vestlendingar er det vel kanskje endåtil eit spørsmål om Østersjøen er for hav å rekne. I så fall blir det første gong sidan Vågen i Bergen). Sør-Kinahavet ligg der, grønt, roleg og forlokkande.



Danang stasjon. Togmannen er framme. Sporet går vidare til Saigon, men her forlet eg det. Reisa er over. No ventar transporten heim.



Men vent: Først skal vi ha oss eit svært hyggeleg opphald i Hoi An, ein mindre by nokre mil sørfor Danang, og bade i Sør-Kinahavet. Meir om dette i neste nummer. Då er Magnhild gjestebloggar! 

Hue 2



Hei alle bloggfansa til pappa!

Torni og Sunniva som gjesteblogga no, hehe! Dette er faktisk sjuukt skummelt, at folk tør å blogge! Menmen, tenkte vi skulle dele litt med dåke vi og, istendenfor alle dei flotte bilda av oss som pappa legger ut.. Det er lov å le forresten, INGEN er på sitt vakraste i 35 grader... Men herregud, er pappaen din superbloggar så er han faktisk d
et
.

Idag har vi vært å ridd på elefant! Sjukt skummelt, men litt kjekt og. Dei hadde tilogmed trent opp elefanten til å bli mata av oss med sånne pinnar eller kva da no er han eter, kjempesøtt! Egentlig synst vi sånt er litt dyreplageri, men her er i alle fall elefanten i sitt rette klima. Heime i Norge køyrer dei jo rundt i små bussa, og da er 100 ganga verre.. Stakkars. Men uansett, pappa er litt sjuk, så det var berre oss jentene. Etterpå gikk vi litt rundt og såg i den gamle keisarbyen (ekstremt spennande..neidaaaaaa hehe)










Etterpå så har vi berre slappa av med bassenget, og vært oppe i baren i 12.etasje! Faktisk skummelt å ta desse utsiktsbilda, men kva gjer ein ikkje for bloggen xDD

Imorgon skal vi reise med tog til strandhuset i Hoi An!! Dåke får høyre meir frå oss der (når torni gidde)

VI SAVNA DÅKE ALLE HEIME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<3<3

XOXO T&S

 

Hue



For å ta litt om veret først: Vietnam er varmt. Både Hanoi og Hue ligg på 31-32 grader. Det er godt å ha hotell med aircondition og basseng når ein går rundt og silsvettar mykje av tida. Men det har ikkje vore berre sol, begge stader har det vore lette regnbyger innimellom, og i Hue hadde vi torever i ettermiddag (men utan skikkeleg tropisk ausregn etterpå).



Fint med ein båttur på Parfymefloden



Hanoi-Hue


Hanoi-Hue er ein lang strekning, nesten 700 kilometer. Einaste dagtogalternativ har start kl. 06.15 og ankomst Hue kl. 19.45. Litt trøytte har ein då lov til å vere...



...men vi reiser i det minste på Soft Seat. Her ser de Hard Seat.



Vietnam byr på mykje rismarker utanfor togvindauget, men også fjell og ikkje minst store elvar gjennom jungelen, som gav meg assosiasjonar til "Apokalypse nå".

Hanoi


I Hanoi er heile familien på plass, vel frambrakt med Vietnam Airlines, klar til varme og opplevingar.


Trafikken er eit inferno, først og fremst av skuterar, og ein stakkars nordbuar kan få hjarteinfarkt av å skulle krysse gata. Samtidig er det skremmande kor raskt ein venjer seg til og tilpassar seg dette trafikale anarkiet...



...men her finst også meir fredfylte stader som parken kring Hoan Kiem-sjøen



Ho Chi Minh-mausoleet er ein sjølvsagt stad å besøkje for far. Det var også mange vietnamesarar som fann vegen dit denne dagen.


Beijing-Hanoi



Klart for siste etappe fram til Vietnam. Som alt anna i Beijing er jernbanestasjonen gigantisk.



Over elva og inn til Hanoi sentrum. Her er det motorsyklane som regjerer.

Beijing



Sist eg var i Beijing var hausten 1990. Då var det mykje syklar og få bilar. No er det motsett.



Lange køar inn til den forbudte byen, men kinesarane er disiplinerte.



Det kinesiske nasjonalmuseet har massive dimensjonar.

Tog nr. T70 Urumqi-Beijing



Urumqi stasjon tidleg om morgonen. Kinesarane er hysteriske på sikkerheit. For i det heile tatt å komme i nærheita av stasjonsbygget, må ein først gjennom ei sluse og vise billetten der. Ved inngangen er det security sjekk med gjennomlysingsmaskin og kroppsvisitasjon. Deretter må ein finne rett ventehall for sitt tog, der er det ny bilettkontroll før ein får lov å sitje ned. Så ventar dei til 20 min før togavgang, før dei slepper folk ut til toget. Ved inngangen til perrongen er det ny bilettkontroll, og ved inngangen til vogna må ein vise billett igjen pluss passet. Om bord på toget må ein så levere biletten til togvertinna, så får ein ei slags kvittering, og så får ein utlevert biletten igjen når ein skal av. Det er nemleg også bilettkontroll når ein skal av toget! I tillegg er det eigne politifolk om bord på toget, dei sjekka passet mitt og id-en til kinesarane. Snakk om overvaking. I tillegg har eg oppdaga at eg ikkje kjem inn på nrk sine nettsider i dette landet (firda, aftenposten etc er ok). Dei har sikkert skrive noko stygt om Kina.


Det vestlege Kina er for det meste ørken. Kinesarane prøver å dyrke han opp somme stader. Det ser karrig ut, men det kjem vel regn her ein sjeldan gong også.



Dette er det nye Kina: heisekranar og høgblokker under bygging. Ein stad skal jo desse millionane som flyttar frå landsbyane til dei nye gigabyane bu. I dette folkehavet blir Holmedalsbygda berre ein liten dråpe.



Zhang var ein av dei eg delte kupe med. Han jobba i oljebransjen ein stad i Xinjiang-provinsen (nær Urumqi). No skulle han heim att til familien i ein forstad utanfor Beijing.

Urumqi



Ein veldig forurensa by. Utsikt frå hotellrommet mitt i 17. etasje.



Denne karen pressa seg ut i den tette trafikken. Ein bil måtte vike for han, med det resultat at bilen krasja inn i ein politibil ved sidan av. Karen på trehjulssykkelen prøvde å komme seg unna, men då skulle du sett kinesaren i bilen. Han sprang rasande etter han og greip tak i han. Politimannen stod berre og såg på.



EIn del brukar munnbind på grunn av den dårlege lufta.

Almaty-Urumqi



Neste tog gjekk frå Almaty i Kasakhstan til Urumqi i Kina. Her ser de loket. Toget var utan restaurantvogn, så eg måtte hamstre mat på siste stasjonen før grensa. Grensepasseringa tok heile seks timar!



Eine grunnen var at dei måtte skifte boggiar på grensa. Det er nemleg ulik sporvidde i Kina og dei landa som før høyrde til Sovjet. Heile toget blei jekka opp og understell skifta ut. Men dette tok berre halvanna time. Resten gjekk til grensekontroll. Kinesarane kravde endåtil å få sjå gjennom bildemappa på pc-en min og kva bilde som låg i kameraet. Togverten måtte skru ned takplata så dei fekk seg ein titt. Men grensevaktene var ikkje bryske, dei var vennlege.

Almaty



Almaty er ein jordskjelvutsett by. Eg budde i 11. etasje på kommunistkolossen Hotel Kasakhstan (26 etasjar). I tilfelle jordskjelv, skal ein gå til heisen, der eg såg dette skiltet.

Rikeleg med monumentale bygg, både med og utan greske søyler. Her ser de rådhuset i byen.



Almaty har metro, men han var nesten folketom, bortsett frå dei som arbeidde der.



Derimot var det mykje folk i kjøpesentra, også på helgedagen 8. mars.



Til ære for alle skøyteinteresserte vitja eg Medeo-bana halvanna mil utanfor byen. Det er jo denne bana som gjer at vi nordmenn over 35 kjenner byen, under sitt russiske namn Alma Ata. På denne bana sette dei sovjetiske idrettsfantoma rekord etter rekord på 70-talet. I dag er det berre hobbyløparane som held på.

Tog nr. 7



Klart til avgang med tog nr. 7. 80 timar på eitt og same tog! 3 1/2 døgn i alt over dei endelause steppene frå Moskva til Almaty. Dette biletet er teke frå Seratov (sjå bokstavane på toppen av bygget t. v.), eit mellomstopp første døgnet, framleis i Russland. Dårleg med toalettpapir på toget, så eg sprang inn på stasjonen og fekk kjøpe litt. Første natta hadde eg heile firmannskupeen åleine, seinare blei det meir folksamt. Stadig fleire passasjerar dess nærare vi kom Almaty.



Frå menyen i restaurantvogna: Gulasj (på norsk: sosekjøt) med ris og grønsaker og øl til.



Og her er den hyggelege betjeninga i restauranten. Frå venstre trillevogndama, kokka og kelnerdama. Etter tre dagar blei vi omtrent som gamle kjente.



Eit av mellomstoppa i Kasakhstan: På perrongane får ein kjøpe all slags mat, inkludert ris i lausvekt.



 Denne dama selde røykt fisk av eit eller anna slag.



Grensepasseringar er eit eige kapittel. Toglinja Moskva-Almaty går først inn i Kasakhstan, så tilbake i Russland eit lite stykke, og så inn att i Kasakhstan. Det betyr ikkje mindre enn tre fulle grensesjekkar med passkontroll, toll etc. på begge sider av grensa. Mange lange timar å vente. Men det hyggelege australske paret Tony og Carol (over) fekk ei lita bonusoppleving. Dei kom til grensa eit par dagar før visumet var gyldig, og dei måtte difor bu hos grensepolitiet i to døgn! Dei leid inga naud, fortalde dei, men dei måtte betale for opphaldet. Carol snakka sjølv med øvstkommanderande på telefon og fekk pruta prisen ned til 120 dollar. Spreke folk som reiser på denne måten i godt vaksen alder!

Moskva



Paveletsky-stasjonen. Ein av dei ni travle hovudtogstasjonane i Moskva. Ikkje ein kjeft snakkar eit ord engelsk, dama i informasjonsskranken berre trekkjer på skuldrane og preikar vidare på russisk. Herifrå går toget til Almaty seint i kveld. Er ikkje framme før fredag morgon, lite truleg det blir blogging igjen før det.



Mykje kan seiast om Stalin. Men det skal han ha, at den fantastisk forseggjorte Moskva-metroen kom i hans tid. Lysekruner i taket og greier. Kunst og design til folket.



Den raude plassen bada i mars-solskin. Men kaldt, det kan eg love dykk, med sur nordavind. Det kvite mega-eggeskalet er Lenin-mausoleet, tydelegvis under oppussing. Tl høgre Kreml, til venstre verdas eldste shoppingsenter, GUM. Framfor GUM eit flyttbart anlegg med utandørs skøytebane og kafe. I midten bak Basilij-katedralen. 

Tallinna Ekspress



Klar til avgang med Tallinna Ekspress. 16 1/2 time til Moskva. To av dei går til grensepasseringa.



2. klasses sovekupe. Gammal stil, men slett ikkje så verst standard. Eg fekk til og med ha den åleine, sidan min russiske medpassasjer flytta inn i ein annan, tom kupe.



Restaurantvogna har internasjonale standardrettar på menyen - biff lindstrøm, ciabatti, wraps osv.

Tallinn

Inn mot Tallinn ein grå, kald marsføremiddag. Sur nordavind og lett snø.



Vi takkar M/S "Prinsesse Victoria I" for turen over Østersjøen. Estlendarane sitt svar på danskebåten. Alt ein treng av mat og drikke, tax free og underhaldning, med russiske ungdommar i feststemning på nabolugaren. Båten heldt høg standard.



Eit butikknamn på Tallinns hamn som knapt hadde gått gjennom på Vestlandet...

...og eit gatenamn som svigermor ikkje ville ha likt!




På toppen av Tallinns gamleby.




Den fantastiske bymuren rundt gamlebyen. Sentrum i Tallinn er sjølvsagt på Unesco-lista.



Aleksander Nevskij-katedralen var imponerande både utanpå og inni. Den første russiske kyrkja eg har vore i, med pågåande song og masse stearinlys då eg var der.

Ein visitt i Tallinn kan i det heile anbefalast, men eg vil tilrå ei varmare årstid. Det er forresten koseleg å sitje inne på kafeen og sjå ut på snøen slik eg gjer no.

Reiser vidare med nattoget til Moskva 16.40.

Klar for avreise - første togstrekning



Etter båtturen og ein betre kveldsmat saman med bror Are på det nye litteraturhuset i vestlandets hovudstad (bra kafe, like dyr som sitt rykte), er vi klare for avgang frå Bergen stasjon. Vi prøver som vanleg å leve opp til det gamle backpackeridealet til Tony Wheeler i Lonely Planet: Travel light! 

Les mer i arkivet » Februar 2015 » Januar 2015 » April 2013
hits