Mlet nrmar seg

Frste stopp p turen var Lanzarote seint i gr kveld. I fremiddag lg vi s fleire timar ved kai i Las Palmas p Gran Canaria (bildet). No er det berre dei siste fire timane att over til Santa Cruz de Tenerife. Ferjeturen har vore fin, har ftt fred til jobbe, berre avbroten av dei tre daglege gratismltida som vert servert i kafeteriaen - i skarp kontrast til danskebten, der dei prver prakke p deg alle slags restaurantbesk nr du skal bestille billetten p nettet. Ein annan skilnad fr danskebten er at folk reiser med denne ferja for reise, ikkje for vere p heisatur. Det er sleis svrt roleg i baren ogs p kveldstid, og her finst verken kasino, taxfree eller dansebandmusikarar.

Eg takkar dei som har flgt meg p turen. Mulig eg bloggar om heimreisa og, det blir i s fall om ein mnads tid.

Blant verdas lengste ferjeturar

er ferjereisa mellom det spanske fastlandet og Kanariyane. I klasse med ferjeturen fr Danmark til Island, ogs der gr ferja ein runde i lpet av ei veke. 2 dgn tek turen fr Cadiz til Tenerife, rett nok med stopp p Lanzarote og Gran Canaria. Det er langt mellom anti-fly-turistar som meg, det ser ut som dei fleste reiser med ferja anten a) fordi dei treng ha med bilen, eller b) fordi dei har hund. Saman med dei sistnemnde, som utgjer eit par titals passasjerar, ventar eg ei lang stund p innsjekkingskontoret til Trasmeditteranea. Eg hadde tenkt at eg skulle sleppe unna sikkerheitskontrollar p denne turen, men den gang ei. I gr var det bagasjeskanning fr togavgang fr Barcelona, likeeins her i Cadiz. Spanske styresmakter er i terrorberedskap, og p kaia kryr det av Guardia Civil. Ein av dei tek meg til sides og spr meg ut, blant anna om kor mange bker eg har skrive(!) S blir vi kyrt om bord i ein av ferjeselskapet sine bilar, ikkje noko landgang her.

S legg vi ut p den lange turen nedover langs kysten av Marokko og Vest-Sahara. I desse farvatna prvde spanske og portugiske sjkapteinar sitt mannsmot og sine ferdigheiter fr dei la ut p dei store hava og erobra verda. Eitt heilt hundrer brukte dei p leggje under seg Kanariyane, mens Sr-Amerika gjekk unna p eit par tir. Dette hadde eg tenkt skrive ei bok om, men prosjektet ligg litt p is....Ferja er ikkje s velutstyrt som danskebten, men grei nok, og her er endtil wifi (rett nok ganske treigt) slik at eg kan oppdatere denne bloggen.

Cadiz er ein hyggjeleg by

Kan anbefalast p det varmaste. Gamlebyen har trange, bilfrie gater med fortauskafear og tapasbarar, og her er mykje sj for den historieinteresserte. Byen er tidlegare fnikisk og romersk koloni og p det historiske museet er det stappfullt av flotte funn, blant anna eit par digre sarkofagar fnikarane etterlet seg. Den arabiske tidsepoken er det derimot lite spor etter, og museet hoppar rett fr romartida til 1500-talet. Nrast i ei bisetning p eit skilt utanfor ei av dei mange kyrkjene i bykjernen kan eg lese at den gamle katedralen i byen tidlegare var ein moske. Dei islamske elementa blei seinare renska ut, og sjlv i dag kan det sj ut til at denne perioden er ein kontroversiell del av Spanias historie.

Meir fart i sakene...

...blir det nr eg kjem til Frankrike og Spania. Fr Perpignan i Sr-Frankrike tek eg AVE (det spanske svaret p TGV) til Barcelona, deretter vidare til Sevilla. Farten ligg p rundt 300 km/t og p f timar er landet unnagjort. Ogs regionaltoget fr Sevilla til Cadiz heldt god fart, kring 160.

Togfarten i Nord-Europa er ikkje all verdens skryte av...

Kbenhavn-Hamburg hadde lystavle som viste farten av og til. 115 km/t p Falster er reine somletoget, ikkje stort raskare enn norske regiontog. 140 litt fr Hamburg var betre, men end ikkje mykje skryte av. Ekspresstoga vidare srover i Tyskland gjekk nok raskare (p bildet eit regiontog p veg inn til Trier Hbf), men kan ikkje mle seg med TGV i Frankrike og AVE i Spania. P ei informasjonstavle p ein av stasjonane i Frankrike var det endtil ein beklagelse over at TGV ikkje gjekk fortare enn 240 km/t p grunn av problem med bremsene! P togomrdet ligg vi langt bak middelhavsfolket.

Stopp i Europas minste nasjonalstat...

Og d reknar vi ikkje med San Marino, Andorra eller Monaco. Luxembourg, derimot, har sitt eige sprk, etter det kelneren fortalde meg. Tidlegare berre ei dialekt, men berre i lpet av dei siste ti ra har det blitt eit sprk, og det stemmer godt med den kaudervelsken som mtte meg p gatene her. Luxembourg er elles ekstremt internasjonalt, nesten halvparten av innbyggjarane er utlendingar, og i hovudstaden er to tredelar av folket fr utlandet!

Til topps i Klnerdomen

P hgde med Bakkekletten - trna skal vere 157 meter hge. Hgste byggverket i Europa fr Eiffeltrnet.

Bten - den beste reisemte fr Norge



Bten er best fr Norge

Tog er idealet, men bt er ogs bra. Srleg nr togtilbodet er s drleg som fr Norge til Danmark. Eit somletog som tek 7 1/2 time med tre avgangar om dagen (ikkje nattog), ikkje direkte ein gong men du m bytte i Gteborg og vente der. Og korrespondansane er drlege bde i Oslo og Kbenhavn. Nei, d er bten fretrekkje. Med DFDS kan du sove deg til kongens by i ein komfortabel lugar etter ha utforska taxfree-butikken og ete god pizza til kvelds.

Klar for ny togtur - denne gongen til Kanariyane

Etter ha gtt med reisefeber sidan frjulstida, er det no klart for avreise. Denne gongen gr turen til Tenerife. Ikkje med tog heile vegen naturleg nok, vi lyt ut p havet litt og.

P heimtur - via Paris og London



Hei igjen og god pske til alle. No er vi p heimveg. Etter tolv og ein halv times flytur fr Hanoi, som gjekk betre enn eg hadde forventa, landa vi p Gatwick. Etter ei natt i London bar det s med lyntoget Eurostar gjennom kanaltunnelen til Paris, og her held vi til i tre netter (for dei som lurer p denne abaklege heimferda kan eg fortelje at den skuldast eit avlyst Vietnam Airlines-fly og nokre flybilettar her i Europa som eg allereie hadde bestilt - vi skulle eigentleg ha blitt i Vietnam litt lenger etter planen). I Europa fekk vi nesten kuldesjokk - ei minusgrad d vi landa p Gatwick og ned mot null i Paris p dagtid. Vi ville sj Versailles, som de ser i bakgrunnen p dette bildet, men kom midt i pskerushet - noko som innebar ein halvtimes k for bilettkjp og s halvannan times k for komme inn. Storsltte rom med veldige mleri og senger, men nr vi kom inn var allereie noks slitne av kstinga. Men vier fryktlause, og i dag skal vi prve ossp Eiffeltrnet.

I morgon ber det heim att for Magnhild, Torni og Sigrid, fr Paris til Frde via Oslo. Eg og Sunniva skal tilbake til London og p One Direction-konsert der, s vi kjem heim ein dag seinare. Dette blir siste innlegget p denne bloggen, s eg takkar for meg og oss, og sender ei helsing til dei som har flgt med.

Hoi An 2



Hoi An er ein by som er kjekk vandre rundt i. Her finst marknad med alle tenkjelege og utenkjelege varer...



...og mange tempel og gamle bygningar.

My Lai



I dag var Gaute og Sunniva p tur til My Lai, staden der over 500 sivile vietnamesarar blei massakrerte av amerikanske soldatar i mars 1968. Det er no eit museum p staden som minnest den grufulle hendinga.





Hoi An

vakne til lyden av blgjesus og kjenne frisk sjluft nr ein gr ut dra, er eg oppvaksen med. Men det er mykje som skil An Bang Beach fr mi barndoms strand p 62 grader nord- temperaturen, for nemne noko! Vi badar i Sr-Kinahavet mange gonger for dagen, medan p Stad er det ikkje kvart r eg er i sjen i det heile. Sigrid og eg filosoferte forresten litt over at havet her heng saman med bde Dalsfjorden og Hoddevika, frste kvelden vi var her og bada i skyminga.

P land tenkjer eg p far min sitt sitat om at berre mad dogs and Englishmen go out in the midday sun. Men over 30 grader gr overraskande greitt her, sjlv om eg klagar viss det bikkar 25 heime.



I dag er Sunniva 13 r! Frebels har vi feira med bading og soling, seinare i dag skal vi grille. Og s vert det kanskje ein tur til byen i kveld s vi kan f ete noko godt der og. I Hanoi og Hue sg vi mange bakeri som selde artige kaker, men i Hoi An har vi ikkje funne noko slikt, s derfor er det drleg med bursdagskake til jubilanten.

Strandhuset vi har leigd, er ein veldig bra stad vere. Sjlv om vi var litt i ro p hotellet i Hue (eller rettare sagt i/ved bassenget), var vi mest ute og sg oss om. Det var veldig kjekt, srleg eg synest det er kjekt med store byar. Vi bygdefolk har godt av sj ein annan mte leve p. Men no er det godt kunne ta det med ro heime nokre dagar, lage mat sjlve og berre slappe av. Det kjennest veldig framandt med gartnar og hushjelp som kjem innom kvar dag, trur ikkje eg hadde greidd venne meg til ha folk gande og rydde i huset (sjlv om det kanskje hadde vore behov for det av og til!).



Noko eg alltid vert fascinert over nr eg er i varmare strk, er sj blomar som heime berre finst i glaskarmen til folk med grne fingrar. Her veks dei i hagen, bde hawaiirose, fredslilje og mange fleire potteplantar. Enkle gleder...

Ei anna glede er at her er veldig lite insekt, og dei som mtte vere her tek skrekken av myggmiddelet fr nrbutikken i Holmedal.

No er halve dagen og halve ferien omme, men enno har vi mykje tid att til gjere lite. Og det er godt.

Hue-Danang



Siste togstrekning: Hue-Danang. Ca 100 km, unnagjort p 2 1/2 time, i sakte vietnamesisk togtempo. Men ein vesentleg strekning: For frste gong sidan Tallinns hamn ser eg att havet (for oss vestlendingar er det vel kanskje endtil eit sprsml om stersjen er for hav rekne. I s fall blir det frste gong sidan Vgen i Bergen). Sr-Kinahavet ligg der, grnt, roleg og forlokkande.



Danang stasjon. Togmannen er framme. Sporet gr vidare til Saigon, men her forlet eg det. Reisa er over. No ventar transporten heim.



Men vent: Frst skal vi ha oss eit svrt hyggeleg opphald i Hoi An, einmindre by nokre mil srforDanang, og bade i Sr-Kinahavet. Meir om dette i neste nummer. D er Magnhild gjestebloggar!

Hue 2



Hei alle bloggfansa til pappa!

Torni og Sunniva som gjesteblogga no, hehe! Dette er faktisk sjuukt skummelt,atfolk tr blogge! Menmen,tenkte vi skulle dele litt med dke vi og, istendenfor alle dei flotte bilda av oss som pappa legger ut.. Det er lov le forresten, INGEN er p sitt vakraste i 35 grader... Men herregud, er pappaen din superbloggar s er han faktisk d
et
.

Idag har vi vrt ridd p elefant! Sjukt skummelt, men litt kjekt og. Dei hadde tilogmed trent opp elefanten til bli mata av oss med snne pinnar eller kva da no er han eter, kjempestt! Egentlig synst vi snt er litt dyreplageri, men her er i alle fall elefanten i sitt rette klima. Heime i Norge kyrer dei jo rundt i sm bussa, og da er 100 ganga verre.. Stakkars. Men uansett, pappa er litt sjuk, s det var berre oss jentene. Etterp gikk vi litt rundtog sg i den gamle keisarbyen (ekstremt spennande..neidaaaaaa hehe)










Etterp s har vi berreslappa avmed bassenget, og vrt oppe i baren i 12.etasje! Faktisk skummelt ta desse utsiktsbilda, men kva gjer ein ikkje for bloggen xDD

Imorgon skal vi reise med tog til strandhuset i Hoi An!! Dke fr hyre meir fr oss der (nr torni gidde)

VI SAVNA DKE ALLE HEIME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<3<3

XOXO T&S

Hue



For ta litt om veret frst: Vietnam er varmt. Bde Hanoi og Hue ligg p 31-32 grader. Det er godt ha hotell med aircondition og basseng nr ein gr rundt og silsvettar mykje av tida. Men det har ikkje vore berre sol, begge stader har det vore lette regnbyger innimellom, og i Hue hadde vi torever i ettermiddag (men utan skikkeleg tropisk ausregn etterp).



Fint med ein bttur p Parfymefloden



Hanoi-Hue


Hanoi-Hue er ein lang strekning, nesten 700 kilometer. Einaste dagtogalternativ har start kl. 06.15 og ankomst Hue kl. 19.45. Litt trytte har ein d lov til vere...



...men vi reiser i det minste p Soft Seat. Her ser de Hard Seat.



Vietnam byr p mykje rismarker utanfor togvindauget, men ogs fjell og ikkje minst store elvar gjennom jungelen, som gav meg assosiasjonar til "Apokalypse n".

Hanoi


I Hanoi er heile familien p plass, vel frambrakt med Vietnam Airlines, klar til varme og opplevingar.


Trafikken er eit inferno, frst og fremst av skuterar, og ein stakkars nordbuar kan f hjarteinfarkt av skulle krysse gata.Samtidig er det skremmande kor raskt ein venjer seg til og tilpassar seg dette trafikale anarkiet...



...men her finst ogs meir fredfylte stader som parken kring Hoan Kiem-sjen



Ho Chi Minh-mausoleet er ein sjlvsagt stad beskje for far. Det var ogs mange vietnamesarar som fann vegen dit denne dagen.


Beijing-Hanoi



Klart for siste etappe fram til Vietnam. Som alt annai Beijing er jernbanestasjonen gigantisk.



Over elva og inn til Hanoi sentrum. Her er det motorsyklane som regjerer.

Beijing



Sist eg var i Beijing var hausten 1990. D var det mykje syklar og f bilar. No er det motsett.



Lange kar inn til den forbudte byen, men kinesarane er disiplinerte.



Det kinesiske nasjonalmuseet har massive dimensjonar.

Tog nr. T70 Urumqi-Beijing



Urumqi stasjon tidleg om morgonen. Kinesarane er hysteriske p sikkerheit. For i det heile tatt komme i nrheita av stasjonsbygget, m ein frst gjennom ei sluse og vise billetten der. Ved inngangen er det security sjekk med gjennomlysingsmaskin og kroppsvisitasjon. Deretter m ein finne rett ventehall for sitt tog, der er det ny bilettkontroll fr ein fr lov sitje ned. S ventar dei til 20 min fr togavgang, fr dei slepper folk ut til toget. Ved inngangen til perrongen er det ny bilettkontroll, og ved inngangen til vogna m ein vise billett igjen pluss passet. Om bord p toget m ein s levere biletten til togvertinna, s fr ein ei slags kvittering, og s fr ein utlevert biletten igjen nr ein skal av. Det er nemleg ogs bilettkontroll nr ein skal av toget! I tillegg er det eigne politifolk om bord p toget, dei sjekka passetmitt og id-en til kinesarane. Snakk om overvaking. I tillegghar eg oppdaga at eg ikkje kjem inn p nrk sine nettsider i dette landet (firda, aftenposten etc er ok). Dei har sikkert skrive noko stygt om Kina.


Det vestlege Kina er for det meste rken. Kinesaraneprver dyrke hanopp somme stader. Det ser karrig ut, men det kjem vel regn her ein sjeldan gong ogs.



Dette er det nye Kina: heisekranar og hgblokker under bygging. Ein stad skal jo desse millionane som flyttar fr landsbyane til dei nye gigabyane bu. I dette folkehavet blir Holmedalsbygda berre ein liten drpe.



Zhang var ein av dei eg delte kupe med. Han jobba i oljebransjen ein stad i Xinjiang-provinsen (nr Urumqi). No skulle han heim att til familien i ein forstad utanfor Beijing.

Urumqi



Ein veldig forurensa by. Utsikt fr hotellrommet mitt i 17. etasje.



Denne karen pressa seg ut i den tette trafikken. Ein bil mtte vike for han, med det resultat at bilen krasja inn i ein politibil ved sidan av. Karen p trehjulssykkelen prvde komme seg unna, men d skulle du sett kinesaren i bilen. Han sprang rasande etter han og greip tak i han. Politimannen stod berre og sg p.



EIn del brukar munnbind p grunn av den drlege lufta.

Almaty-Urumqi



Neste tog gjekk fr Almaty i Kasakhstan til Urumqi i Kina. Her ser de loket. Toget var utan restaurantvogn, s eg mtte hamstre mat p siste stasjonen fr grensa. Grensepasseringa tok heile seks timar!



Eine grunnen var at dei mtte skifte boggiar p grensa. Det er nemleg ulik sporvidde i Kina og dei landa som fr hyrde til Sovjet. Heile toget blei jekka opp og understell skifta ut. Men dette tok berre halvanna time. Resten gjekk til grensekontroll. Kinesarane kravde endtil f sj gjennom bildemappa p pc-en min og kva bilde som lg i kameraet. Togverten mtte skru ned takplata s dei fekk seg ein titt. Men grensevaktene var ikkje bryske, dei var vennlege.

Almaty



Almaty er ein jordskjelvutsett by. Eg budde i 11. etasje p kommunistkolossen Hotel Kasakhstan (26 etasjar). I tilfelle jordskjelv, skal ein g til heisen, der eg sg dette skiltet.

Rikeleg med monumentale bygg, bde med og utan greske syler. Her ser de rdhuset i byen.



Almaty har metro, men han var nesten folketom, bortsett fr dei som arbeidde der.



Derimot var det mykje folk i kjpesentra, ogs p helgedagen 8. mars.



Til re for alle skyteinteresserte vitja eg Medeo-bana halvanna mil utanfor byen. Det er jo denne bana som gjer at vi nordmenn over 35 kjenner byen, under sitt russiske namn Alma Ata. P denne bana sette dei sovjetiske idrettsfantoma rekord etter rekord p 70-talet. I dag er det berre hobbylparane som held p.

Tog nr. 7



Klart til avgang med tog nr. 7. 80 timar p eitt og same tog! 3 1/2 dgn i alt over dei endelause steppene fr Moskva til Almaty. Dette biletet er teke fr Seratov (sj bokstavane p toppen av bygget t. v.), eit mellomstoppfrste dgnet, framleis iRussland. Drleg med toalettpapir p toget, s eg sprang inn p stasjonen og fekk kjpe litt. Frste natta hadde eg heile firmannskupeen leine, seinare blei det meir folksamt. Stadig fleire passasjerar dess nrare vi kom Almaty.



Fr menyen i restaurantvogna: Gulasj (p norsk: sosekjt) med ris og grnsaker og l til.



Og her er den hyggelege betjeninga i restauranten. Fr venstre trillevogndama, kokka og kelnerdama. Etter tre dagar blei vi omtrent som gamle kjente.



Eit av mellomstoppa i Kasakhstan:P perrongane fr ein kjpe all slags mat, inkludert ris i lausvekt.



Denne dama selde rykt fisk av eit eller anna slag.



Grensepasseringar er eit eige kapittel. Toglinja Moskva-Almaty gr frst inn i Kasakhstan, s tilbake i Russland eit lite stykke, og s inn att i Kasakhstan. Det betyr ikkje mindre enn tre fulle grensesjekkar med passkontroll, toll etc. p begge sider av grensa. Mange lange timar vente. Men det hyggelege australske paret Tony og Carol (over) fekk ei lita bonusoppleving. Dei kom til grensa eit par dagar fr visumet var gyldig, og dei mtte difor bu hos grensepolitiet i to dgn! Dei leid inga naud, fortalde dei, men dei mtte betale for opphaldet. Carol snakka sjlv med vstkommanderande p telefon og fekk pruta prisen ned til 120 dollar. Spreke folk som reiser p denne mten i godt vaksen alder!

Moskva



Paveletsky-stasjonen. Ein av dei ni travle hovudtogstasjonane i Moskva. Ikkje ein kjeft snakkar eit ord engelsk, dama i informasjonsskranken berre trekkjer p skuldrane og preikar vidare p russisk. Herifr gr toget til Almaty seint i kveld. Er ikkje framme fr fredag morgon, lite truleg det blir blogging igjen fr det.



Mykje kan seiast om Stalin. Men det skal han ha, at den fantastisk forseggjorte Moskva-metroen kom i hans tid. Lysekruner i taket og greier. Kunst og design til folket.



Den raude plassen bada i mars-solskin. Men kaldt, det kan eg love dykk, med sur nordavind. Det kvite mega-eggeskalet er Lenin-mausoleet, tydelegvis under oppussing. Tl hgre Kreml, til venstreverdas eldste shoppingsenter, GUM. Framfor GUM eit flyttbart anlegg med utandrs skytebane og kafe. I midten bak Basilij-katedralen.

Tallinna Ekspress



Klar til avgang med Tallinna Ekspress. 16 1/2 time til Moskva. To av dei gr til grensepasseringa.



2. klasses sovekupe. Gammal stil, men slett ikkje s verst standard. Eg fekk til og med ha den leine, sidan min russiske medpassasjer flytta inn i ein annan, tom kupe.



Restaurantvogna har internasjonale standardrettar p menyen - biff lindstrm, ciabatti, wraps osv.

Tallinn

Inn mot Tallinn ein gr, kald marsfremiddag. Sur nordavind og lett sn.



Vi takkar M/S "Prinsesse Victoria I" for turen over stersjen. Estlendarane sitt svar p danskebten. Alt ein treng av mat og drikke, tax free og underhaldning, med russiske ungdommar i feststemning p nabolugaren. Bten heldt hg standard.



Eit butikknamn p Tallinns hamn som knapt hadde gtt gjennom p Vestlandet...

...og eit gatenamn som svigermor ikkje ville ha likt!




P toppen av Tallinns gamleby.




Den fantastiske bymuren rundt gamlebyen. Sentrum i Tallinn er sjlvsagt p Unesco-lista.



Aleksander Nevskij-katedralen var imponerande bde utanp og inni. Den frste russiske kyrkja eg har vore i, med pgande song og masse stearinlys d eg var der.

Ein visitt i Tallinn kan i det heile anbefalast, men eg vil tilr ei varmare rstid. Det er forresten koseleg sitje inne p kafeen og sj ut p snen slik eg gjer no.

Reiser vidare med nattoget til Moskva 16.40.

Klar for avreise - frste togstrekning



Etter btturen og ein betre kveldsmat saman med bror Are p det nye litteraturhuset i vestlandets hovudstad (bra kafe, like dyr som sitt rykte), er vi klare for avgang fr Bergen stasjon. Vi prver som vanleg leve opp til det gamle backpackeridealet til Tony Wheeler i Lonely Planet: Travel light!

Les mer i arkivet Februar 2015 Januar 2015 April 2013
hits